ölüm

Onca şiir yazdım. Tane tane ölümü işledim içine. Sığdırdım sığdıracağım kadar dizlerine. Hani söyleselerdi bir gün bir şey olacak sen ölümün altında kalacaksın... inanmazdım. Yüreğime böyle bir yükün gireceğine ihtimal bile vermezdim. Şimdi şu an ölümün o ağır yükünün altında eziliyorum. Yüreğime binen yük beni kambur yapıyor....

Papatya

Papatyalar insanoğlu için ne anlam ifade ediyor bileniniz var mı? Zira kimisi basıp geçiyor, kimisi kesip bir seviyor sevmiyora kurban ediyor. Peki soruyorum seviyor çıktı da gerçek mi oldu yoksa sevmiyor çıktı da vaz mı geçtin? Biri bunu izah etsin... izah etsin diyorum çünkü ben bir anlam koyamıyorum ne noktasına ne harfine ne de başka bir yerine. Ama öyleleri var ki koklamaya bile korkan. Her çiçek toprağında güzel her çiçek yerinde güzel... öte yandan azınlıkta olmak acı veriyor olsa da yine de hürriyetin azınlıkta var olduğu katı bir gerçek. Çünkü azınlıkta olmak hür olmanın birinci adımı aşka aşık olmanın tek yoludur....

Kim hangi sandalla gidiyor?

Kentleşmiş yürekler
Bir yığın ölüyü biriktiriyor
Kim hangi sandalla gidiyor
Kim hedefsiz dalganın isabeti
Tozlu yollar
Kirlenmiş yüzler
Sabahın 5 de uykuya dalanlar
Gecenin bir körü kabustan uyananlar
Hangi kedinin ayağına bastılar
Hangi sesin umurundan kopardılar
Evet son ağacın dilinden yazılı  mektup
Kentleşmiş yüreklere
Barındırıyor içinde yığın yığın mezarlar
Ezana daha yarım saat var
Sala sesi
Ezan sesi
Duyan duymayan
Ve bir nida ki
Baki olandan haber var
Evveli bu durum garipken
Simdi olağan
Kentleşmiş yürekler bir yığın ölüyü biriktiriyor 

Kim hangi sandalla nereye gidiyor 

Vakit varken

O kadar çok yoruluyoruz ki saymaya kalkışsak tüm yaşanılanlar bin şahit ister. Lakin hayatın durdurulamaz akışı her şeyin aksine bir türlü yorulmayı dahi meşru görmüyor. Bir fotoğraf karesine çok şey sığar işte gerek isyan gerek mutluluk gerek hüzün ama bir şey sığar ama çok şey. Bazen kelimeler ile vücut bulan isyan bazen de bir fotoğraf ile buluyor. Bende artık kelimelerle ettiğim isyanı fotoğraf ile ikrar ediyorum.